Wat is Europa van plan met levensverzekeringen?

Het staat vast dat de hervormde Europese spaarrichtlijn wordt uitgebreid tot de levensverzekeringen. Maar wanneer zal dat gebeuren? En zal er een grootvadersclausule worden voorzien? De besprekingen gaan door... Vóór februari 2010 zal er geen beslissing vallen.

Het Europees Parlement schat de omvang van de fiscale fraude in Europa op 200 miljard euro per jaar. Voor overheden met het water aan de lippen is dat een bedrag dat ze goed zouden kunnen gebruiken.

De schandalen rond de bank LGT in Liechtenstein en UBS in Zwitserland hebben de Europese zwaargewichten – Frankrijk en Duitsland – ertoe aangezet het bankgeheim en de belastingontduiking aan de kaak te stellen. Lazlo Kovacs, Europees commissaris voor Fiscaliteit, profiteerde daar begin dit jaar van om de hervorming van de Europese spaarrichtlijn duidelijk af te lijnen. Hij vond dat de richtlijn uitgebreid moest worden tot verzekeringen en instrumenten voor vermogensoverdracht. Bij trusts, stichtingen en andere structuren is het immers vaak onmogelijk de effectieve begunstigde te onderscheiden van de begunstigde op papier. De bedoeling was op de Ecofin-Raad van 2 december een politiek akkoord te bereiken over de uitbreiding van de richtlijn.

Druk vanuit Luxemburg

Maar dat akkoord is er niet gekomen. De richtlijn werd slechts op informele wijze ter sprake gebracht en de onderhandelingen zullen niet vóór februari volgend jaar opnieuw aangevat worden. Nochtans vermeldt de laatste versie van de tekst (die dateert van 23 november) enkele opmerkelijke wijzigingen die niet meer echt ter discussie lijken te staan. Maar zolang er geen akkoord is over alle punten, is er over niets een akkoord! De spaarrichtlijn was slechts een van de punten op de agenda van de Ecofin-Raad. Er was echter nog een veel delicater punt. De kans bestond er immers in dat het onaantastbare bankgeheim van Luxemburg en Oostenrijk zou vervallen. Dat zou gebeuren als de Europese Unie groen licht zou krijgen van de Ecofin-Raad om opnieuw (strikter) te gaan onderhandelen over de akkoorden over de strijd tegen fiscale fraude, die werden afgesloten met de derde landen (Zwitserland, Andorra, San Marino en Monaco).

De toegevingen die die landen onder druk van de G20 al gedaan hebben (het toepassen van de OESO-normen over informatie-uitwisseling ‘op vraag’ tussen de fiscale administraties), moesten in multilaterale akkoorden worden vastgelegd.

Als de derde landen, zoals overeengekomen na de G20 van oktober, toegevingen zouden doen over hun bankgeheim, zouden ze Luxemburg en Oostenrijk verplichten hun bankgeheim op te heffen.

Verzekeringen met een grootvadersclausule?

Wat staat er in de laatste versie van de herwerkte tekst van de richtlijn? De tekst stelt dat levensverzekeringen (tak21 en tak23) die voor meer dan 40 procent in vastrentende effecten belegd zijn, aan belasting en/of aan informatie-uitwisseling onderworpen worden. Maar dat er een grootvadersclausule zal worden toegepast. Contracten die voor 1 januari 2010 werden onderschreven, zullen niet onder de richtlijn vallen. Aangezien een verzekeringscontract een levensduur van 10 tot 20 jaar heeft, krijgen de verzekeraars dus een mooie overgangsperiode toebedeeld. Het zal dus nog even duren voor hun producten in het vizier van de fiscale administratie verschijnen.
Van toepassing in 2012 of 2013?

De hervorming van de richtlijn is, in haar laatste versie, niet alleen van toepassing op levensverzekeringen, maar ook op:

• gestructureerde producten (nieuwe uitgiften vanaf 1 januari 2010)
• Europese ICB’s zonder Europees paspoort en op de meerwaarde (TIS) die vanaf 1 januari 2010 wordt gegenereerd (en dus ook op de aandelen die nu al bestaan).

Als die grootvadersclausule niet meer gewijzigd wordt, bestaat het risico dat er heel wat beleggingen in Europese ICB’s zonder Europees paspoort versluisd worden naar, vooral Luxemburgse, verzekeringsproducten.

Wordt vervolgd...